میشا و بیگاه

2010-04-30T10:23:00.000+04:30

ندارد

2010-04-30T03:40:00.002+04:30

قلبم وحشی

2010-03-19T00:01:00.003+03:30

صدای ِ تو چه خوب بازی میکند

صدای ِ تو چه خوب میپرد

از فاحشه به اثیر

از قلب ِ من تا آن دراز شونده،تا آن خرطوم ِ حماقت ِ بشری،تو با حماقت ِ مردی ِ من ، چه ها می کنی! خود می دانی؟

واژه

2010-03-15T22:43:00.001+03:30

در گیر ِ واژه نمی شوم

پدر سوخته ی هفت خط ِ من

دوستت دارم

دیالکتیک

2010-03-11T00:26:00.013+03:30

وقتی حواست نیست،زیباترینی

وقتی حواست هست،فقط زیبایی

حالا حواست هست؟

.....................................

مولانا حسام الدین ِ بی گاهی
.................................

زیباترین

زیبایی ام

زیباترین

در فهم ِ آن اندازه ها

تر هست ها و بهترین

خود را نگاهی می کنم

بر خود صدایی می کنم

می گویم این،آیا منم؟

در گیرودار ِ هست ها،تر هست ها و بهترین؟

آنجا سراپایم تویی

آنجا نمایانم تویی

ای بهترین ، ای برترین ، ای با تو اکنون ، من همه

بهتر تویی

برتر تویی

هستن تویی

من خُم ّ ِناسوتی و لاهوتی بُدم

من جامه ها خونی بُدم

اکنون مرا پرسی ، که تو

زیبای ِ خالی یا ترین؟؟

زیباترین ِ تو شدن

یعنی به غایت ، اصل ها

بی پرده ها

آغاز ها

یعنی که من هم زنده ام

فرخنده ام

این یعنی آن حِسّم که ناب

اما کنون کز جلوه ای دیگر شدم

بر جمله ات(1) خیره شدم

می آید این لحظه ، سکوت و فکر ِ ناب

آنجا که تو در گیرودار و خسته ای

آنجا که من در این بیابان(2)،بسته ام

آنجا که شاید ، تو دگر مستی و از خود رسته ای

آنجا که تو پیوسته ای ، بر آن زناکار ِ خبیث

من می رسم بر جمله ای

آنگه که تو از حسّ ِ من وارسته ای

زیباترینم

این را همه معنی ِ خوب

ای خوب ِ خوب ِ خوب ِ من

اما تو را بر پایه ی رنگین زدم

خود را به او

تو را به او

بر شارگم تیغی به نیش ِ غم زدم

این جمله ها فانی بود

غایی بود

غایی(3) بدان مفهوم ها

انگار از خط ِ لبت

انگار از چشم ِ ترم

جاری بود

انگار آن جمله که تو

با عصمتی در خود فرو

در جان ِ جانم ریختی

از عمق ِ سادی(4)بودن ِ این مُنتها

این نا نجیب

این آلت ِ مردی ِ بد

این پیر مردک

قادر ِ پُر مدعا

بر من کنون از جمله ات این فهم ها

تلخی ِ گنگی ِ وجود

دیا

لِکتیک ِ من

(5)

لک تیک ِ تیک ِ تیک ِ من

این پُرتنش

این پر تضاد

انباره ای از خوب و بد

آن یین یانگ ِ در تلاش

از آن سفیدی تا بِِلَک

(6)

از آن سیاهی ، وایت ها

این معنی ِ پُر من شدن

این خالی از ، هر، من شدن

این در عروج ِ خنده ها

این در خموشی ، گریه ها

این یعنی آن بی معنی ِ آن جمله ات

(7)

این یعنی آن حس ِ غریب ِ کودکی نفرین شده

اما کنون من جمله ای

من را به توام جمله ای

من را ز ِ من هم جمله ای

از من به من هم جمله ای

از اوی ِ جانی تا به من

از من به تو را جمله ای

از اوی ِ خود را دوخته

بر قلب ِ تو، بر قلب ِ من ، هم جمله ای

این جمله ام، ای خوب ِ خوب ِ خوب ِ من

در غم ِ ما روزها بی گاه شد

روز ها با سوزها همراه شد

روزها ، گر رفت ، گو رو ، باک نیست

تو بمان ، ای آنکه جز تو پاک نیست

این جمله ام ، تقدیم ِ تو

ای توی ِ توی ِ توی ِ من

تو را ز ِ خود پنداشتم

از هر غمت ، غم داشتم

جان را به جانی دیگرم

اندر هوایی دیگرم

در کوچه شب های ِ منی

عطر ِ منی

ای عطر ِ خوب ِ خوب ِ من

ای خوب ِ من

ای خوب ِ خوب ِ خوب ِ من

حالا به این مکاره ام

(8)

گویم که ، اِی

ای خنزر ِ پنزر مدد

(9)

ای دولت ِ هستی مدد

ای شب ، سیاهی راست تو

(10)

ای روز ، خورشید راست تو

ای راستی را راست تو

ای راستی را جملگی در کون ِ من

(11)

از کون و امکانم برو

از قلب و احساسم برو

من را رها کن ، ای حبیب

من را رها کن ای طبیب

من را رها کن ، قاضی القضات ِ من

بر خود به سوزی سوختم

چشمم به نوری دوختم

آن نور را پرده درید

آن پرده ، پرده را درید

در خلوتی بین ِ من و دلُّ واثیر و سکس و جانی و تو و آن پرده ها

پرده ها

پرده هایت

پرده هایم را درید

ای گاه ِ من

ای پرده ی بی گاه ِ من

آن امپراطور ِ زناکار ِ خبیث

پرده هایت

پرده هایم

پرده هامان را درید

.......................................................

بی گاه

88/12/19

ساعت 9 صبح...............................................

پینوشت

من امروز یعنی 88/12/19

و دیروز و پری روز(پری روز چه زیباست چون ایهام دارد انگار روز ِ پری هم معنی می شود)هر روز یک شعر گفتم

که اینجا آخرین شعرم را گذاشته ام

یعنی آخرین از آن سه را

که آنها را هم خواهم گذاشت

در زمانی که در خوابگاه مدتی غزلیات شمس را می خواندم

زبان ِ مولانا در ناخود آگاهم ثبت شد

که من آن را با شعر ِ نو به زعم ِ خود آغشته کرده ام

و اکنون می گویم

که مولانا حسام مزاحی بیش نبود

که مولانا یکی و آن هم مولانا جلال الدین است

................................................................

پینوشت ِ 2

مرا ببخشید که هرمونوتیک را رعایت نمی کنم

و کلمات ِ شعرم را معنی می کنم

جمله ات :ایهام دارد به تمام ِ وجود ِ تو یعنی احساس ِ تو هنگام ِ گفتن ِ جمله ی اول ِ متن

و نیز ایهام دارد به جمله ی تو یعنی خود ِ جمله ی اول ِ متن که من این معنی ِ اخیر را به لحاظ ِ حظ ِ شخصی بیشتر دوست دارم

بیابان ایهام دارد اما معنی ِ حظ ِ شخصی ِ من محل ِ کارم هست

غایی نوعی تضاد دارد در مفهوم که می تواند غایت ِ متضاد بودن ِ جمله ی اول ِ متن باشد متضادی سوزاننده

منظورم از ساد ، مارکی دوساد ِ عزیزم است که سادیسم از نام ِ او گرفته شده است

دیالکتیک به معنی مد نظر ِ من در تمام ِ نوشته هام

با دیالکتیک ِ هگلی فرق دارد

منظور ِ من در خطوط ِ بعدی شعر گفته شده

البته هر چند ناقص

اما اینجا مجال ِ تشریح آن نیست

همین قدر که دیالکتیک ِ من

تضاد ِ درونی ِ من

در ریز ترین شکل ِ ممکن

که ریز به معنی ِ فلاسفه ی یونانی هست،یعنی ریز تر از آن در روحم موجود نیست

و نیز این مفهوم با یین یانگ یعنی همان دایره ی سفید و سیاه ِ عکس ِ پستم

مرتبط هست امید وارم روزی بتوانم معنای ِ یین یانگ را از نظر ِ اسطوره شناسی ِ خودم بنویسم

بلک یعنی سیاه و وایت یعنی سفید

بر گردید به توضیح ِ1

و اینکه من اینجا می خوام بگم
من از این جمله دلم میشکنه
وقتی می فهمم که باید این رو تحمل کنم که حواس ِ تو نیست به خاطر ِ اینکه بهترین بشم
(مزخرف گفتم نمیتونم واضح بگم آخه نمیشه زبان و محدودیت هاش اجازه نمیده)
8

مکاره ،زناکار و...همه شان همان امپراطور هست

خنزر پنزر هم همان امپراطور هست به زبان ِ راوی ِ بوف ِ کور ِ هدایت ِ عزیزم

راست ایهام دارد:هم به معنی برای ِ تو هست ، هست

هم به معنای ِ شقی
که من معنی ِ اخیر را بیشتر به عمق نزدیک می دانم

کون ایهام دارد

هم به معنی ِ مخرج ِ انسان

هم به معنای ِ هستی و وجود
که من معنی ِ اول را بیشتر به عمق نزدیک می دانم

.............................................
پینوشت 3
:
جمله ی ابتدای ِ متن جمله ای از من نیست
اما شعر بعد از آن که نوشتم در تحلیلی از آن هست
که شعر ِ من است
........................................................

اینک

آنچه امشب

مرا بارها بارانی کرد

از سعدی ِ عزیز را نیز می گذارم

نه خلاف عهد کردم که حديث جز تو گفتم
همه بر سر زبانند و تو در ميان جاني
دل عارفان ربودند و قرار پارسايان
همه شاهدان بصورت , تو بصورت و معاني
مده اي رفيق پندم که به کار در نبندم
تو ميان ما نداني که چه ميرود نهاني
مزن اي عدو بتيرم , که بدين قدر نميرم
خبرش بگو که جانت بدهم بمژدگاني
دل دردمند سعدي ز محبت تو خون شد
نه بوصل ميرساني نه به قتل ميرهاني

.....................................................

با صدای ِ استاد شجریان

کاشی شکسته

2010-03-08T18:07:00.003+03:30

و این منم

مردی در آستانه ی فصلی مرگ

در کشاکشی از احساس ِ متضاد

دیالکتیکی به معنای ِ من

و تو چون تبسمی از اثیر ِ نداشته ام

به من می رسی

آن روزهای ِ خوب رفتند

آن روزهای ِ نداشته

آن روزهای ِ همه تو

آن روزهای ِ بی تو

آن لبخند های ِ شرارت بار

آن اشتیاق ِ به تو

تویی که هر آندم که رسیدی ، مرده بودی ، برایم

برای ِ دیگران نه

فقط برای ِ من مرده بودی

تو خود می گفتی که مرده ای

آن روزهای خوب رفتند

آن روزهای ِ خوب؟

کدام خوب؟

من مگر روز ِ خوب هم داشته ام

آی ای 6 سالگی ِ گایش منش ِ من

آی ای 6 سالگی ِ ویرانگر ِ من

آی ای فروغ ِ آرمیده در ظهیر ِ من

که هر چه خود نداشته ای ، امشب یکجا به من داده ای

پرنده را به خاطر بسپار

که هر کرکسی نیز ،می تواند بپرد

پرنده را به خاطر بسپار

پرنده ی زنده

(فروغ خط خطی ام را بر شعرت ببخش)

اینجا مرگ کودکی است ، که من

اینجا بغضی بی قرار ، که من

اینجا شهوتی سرکش ، که من

اینجا آتشی سوزان ، که من

اینجا موجودی تو مخی ، که من

اینجا دودی از سیگار ، که من

و اینجا ابدیتی است بی قرار

که من

..................

دستان ِ تو ، نگاه ِ تو ، پاهای ِ تو ، لبهای ِ تو

و آن پرنده ی بی قرار هر دو پر پر زدند ، رفتند

بر قوس ِ کاشی ِ شکسته ،نشستند

................................................

بی گاه

88/12/16

ما هیچ ما به گا

2010-03-06T18:52:00.007+03:30

یک دست که میرود

یک پا که می نویسد

یک نگاه که می درد

این تویی

نگاره ای از هستن ِ هیچ پندارانه ی من

....................................

این مینی مالش

............................

و از اونجایی که می خوام بنویسم ادامه میدم

........................

در پری خوانی ِ من

این تویی

با آن روح ِ بلند

در جایی که شگفتی ِ هر نگاهم ، از دریچه بودن ِ توست

دریچه ای به احساس ِ دینامیک ِ تو را فهمیدن

خود را فهمیدن

آسمان ها را می شکافم

با دستان ِ کودکی ام

می خواهم پری خوانی کنم

تو در گریز ِ بودن ِ معنا دار

من همه انسانی با درد ِ پوچی که کنون مسکنی یافته ، مسکنی که پری است

مسکنی که درد ِ مرا خاموش می کند

دردی تازه می افزاید

چشمان ِ من منتظرند عشق ِ من

از پری تنها باد ِ دلنشین بالهایش که به صورتم بخورد بس است

عمو حسین! چشمان ِ کودکی که می خواست آهن ِ انجیر شود،آهن ِ زنجیر شدند

کنون به زورقی از تکامل حس ِ گم شدگی،سوار شده ام

زورقی که چون تویی پارو می زند

اینجا نوایی جذاب نیست عشق ِ من

اینجا اتاقی پر از احساس ِ سوختن است

سوختنی که روشن گر است،سوختنی که ویرانی اش برای ِ من است

ویرانی ِ دلنشین ِ نفرت از وجود

تو را صدا می کردم

هر آندم که با درختم تنها بودم

هر آندم که به چشمان ِ میشا نگاه می کردم

هر آندم که اشک هایم سرازیر می شد ،همچون شمع های ِ آن قبر ِ مقدس فرخزادی

ناقوس ِ عصر ِ طلایی ِ شکفتن

برای ِ خروج ِ من از آلت ِ مردانگی ِ برجسته شده

برای پاشیدن ِ آب ِ لزج

برای ِ پاره کردن ِ روح ِ کودکی ام

دندانهایت را تیز کن

من میدانم اکنون که می خواهم بخوانمت

عقاب ِ امپراتور ،تو را به فاحشه گری با مردانی از جنس ِ جذابیت و مرا به دیوار های سیمانی ِ اتاق ِ پر از دود ِ سیگارم سر گرم می کند

..................................

فاحشه هم باشی

دوستت دارم عشق ِ من

این امپراتور سادیسمی را می آزارد

همین که تو را پرده می درد و من هنوز عاشقت هستم

...........................................

بی گاه 88/12/15

چقدر همه چیز خوب است

2010-02-28T23:21:00.001+03:30

در پستوی تاریک اتاقم می نویسم

در جایی که خاموشی اش دلچسب تر است از نوری زرد ِ همسان و تهوع آور

چهار گوشی که سراسر اضطراب بودن و غمش بهتر است از شادی های کاذب ِ امیدوارانه اش که

چه امیدی ؟ وقتی امید یک خیال ِ وهمی است

چقدر تابناک و پر شهوت ،وقتهایی را به خواندن و دیدن و شنیدن در اینجا سپری کرده ام

اکنون به اتاقم وارد می شوم،مثل ِ زرتشت که به کوه رفت ، اما من با دستاورد های ِ پیامبرانه بیرون نمی آیم

بیرون نمی آیم با نوید به دنیای ِ دیگرگون

اصلا بیرون نمی آیم

از تمام ِ رژ ِ لبهای ِ شهوتناک

از تمام ِ روح های زیبای ِ فهیم

از تمام ِ لذت ِ سکسی و روحی و لذت کوفتی

دست برداشته ام

دیگر بیرون نمی آیم ، از کوهی که سنگ هایش

به جای ِ پرورش ِ چهل سالگی ِ پختگی ِ انسانی

همه اش فشار است بر مخم

مرگ را دچارم اما چنان آنی و لحظه ای است

که فرصت وصیت هم نمی دهد

مرگ ِ من با نبود ِ آلت ِ مردانگی ام،آغاز نمی شود

مرگ من با شروع شب آغاز نمی شود

مرگ ِ من با صدای ِ در هم تنیده شده ی بیکران ِ فروغ آغاز نشده است

مرگ ِ من با خواندن ِ سه قطره خون پایان نیافت

مرگ ِ من اما مرگی است آنی ، لحظه ای

در تمام ِ روز های ِ بی تو

تویی که بودنت ، آغازت ، پایانت ، وهمی است

نوشته های زیر زمینی ِ من آغاز ِ فلسفه ای نو نیست

آغاز ِ شکستی دوباره نیست

فهم ِ غرور ِ کاذب و حسادت های ِ مازوخیستی ام نیست

اکنون به مارکی دوساد ِ عزیزم با افتخار می گویم

که تو چه اندازه مردی شریف بودی

بیا اینجا ببین که چه شرافت معناهایی گنگ دارد

معناهای ِ ابلیسی،که وای بر ابلیس ِ عزیزم

که ابلیس خالص ترین زاده ی امپراتور است

که تنها یک قسم در زندگی خورد و قسمی بود به وسعت ِ تمام ِ زمان ِ موهومی ِ وجود ،اما تا تحمل آتش ِ امپراتور

پایبند ِ قسم ماند
.

.......................

چقدر این زیر زمین خوب است

چقدر این دیوارهای ِ سیمانی خوب است

و چقدر من دلم میخواهد که می خندیدم

و چقدر دلم می خواهد که بپرسم

چرا خانه ی سیمانی ِ من پر از دود ِ سیگار است؟

چقدر دود ِ سیگار خوب است

چقدر امپراتور از خون ِ من خونی است

چقدر امپراتور خوب است!!!!!

چقدر اینکه مرا مضطرب می کند خوب است

چقدر مازوخیستی ِ او خوب است

چقدر سادیسم داشتن ِ او خوب است

من خواب دیده ام که کسی می آید

کسی بهتر ،کسی کس تر

کسی از من ِ من ، من تر

کسی که از دندانهایش بوی ِ گند ِ وجود به مشام می رسد

کسی که مثل ِ هیچ کس نیست

کسی که بابا نیست

کسی که با ما نیست

کسی که امپراتور است

آخ که چقدر امپراتور ِ سادیسمی داشتن خوب است

چقدر آزار دادن ِ من خوب است

چقدر زجر کشیدن خوب است

من همیشه به خود می گویم

رژ ِ لب خیلی خوب است

عرق ِ سرد ِ من در هنگام ِ خیسی از شهوت خیلی خوب است

چقدر اثیر داشتن خوب است

چقدر فهمیدن ِ من خوب است

چقدر نداشتن ِ لب خوب است

چقدر دنیای ِ کثیف ِ وجود خوب است

و چقدر من از بودن در کنار ِ غم هایم لذت می برم

شبهای ِ این زیرزمین اما

به من میگوید

و چقدر اثیر نداشتن خوب است

چقدر غیر ِ ممکن بودن ِ اثیر خوب است

چقدر آدامس خرسی خریدن برای ِ کودکی که خیالش از وجود ِ خودم اصیل تر است خوب است

آی آی آی آی

چقدر از درد ، داد کشیدن خوب است

چقدر فروغ ِ عزیزم ، خوب بلد است با شعر هایش دهن ِ مرا سرویس کند

چقدر سرویس شدن با فروغ خوب است

چقدر فرو رفتن در کابوس ِ مسخ ِ کافکایی خوب است

چقدر عطر ِ خوش ِ تنهایی خوب است

چقدر کسی که می آید خوب است

چقدر کسی که مثل ِ هیچ کس نیست خوب است

چقدر این کسی که مثل ِ هیچ کس نیست و امپراتور است و با چشمان ِ من ،زنجیر ِ آهنی می سازد ،خوب است

وای انگار پلک ِ چشمم می پرد

انگار کسی می آید

انگار امپراتور ِ سادیسمی ِ من می آید

.........................................................................

تقدیم به قدرتمندی که شرف ِ انسانی ِ لگد مال شده از لب و لوچه اش آویزان است

........................................................

بی گاه 9/12/88

مادر ،اسب ِ من کو؟

2010-02-26T19:50:00.002+03:30

آی سوختم

سوختم

می تازد

می سوزاند

می درد

بردار، نگاهت را از سرم

بردار مرا از خودم

بیا روحم را در بر بگیر ای اثیر ِ بیگانه

دنیا به من می گوید: نه

تو با لبخندی می گویی: بیا

من آمدم

خنجرت فرو میرود

داغ هست اینجا

قلبم داغ است

تو داغ هستی

آی سوختم

چنگال هایت را درار نا مروت

خونم را می بینم

خونم سرازیر می شود

تو لبخند می زنی

دستانم خالی است

آنطرف می بینم، تویی ،در انتظار اسب سوار ِ رویاهایت

مادر، اسبم کو؟

مادر؟

وای راستی مادرم کو؟

بر سرم هوار می شود ، بر سرم معصومیت ِ کودکی ،خراب می شود

من درد دارم مادر

مادر ببین! چنگال های ِ این فاحشه فرو می رود

مادر ببین ! اثیر می سوزاند

مادر مادر مادر، نگاه کن ،اثیر ِ فاحشه دارد می رود ، اسب ِ اسب سوارش گران قیمت است

مادر، اسب ِ من کو؟

وای راستی مادرم کو؟

....................................................

امپراتور دستانش را که از کثافت ِ وجود ، پر است به دورم میگیرد

مو به تنم راست می شود،اضطراب مرا می خورد در خود

...............................................................

بی گاه

کودکی و عشق

2010-02-24T21:36:00.002+03:30

عشقی پر تضاد

2010-02-22T18:11:00.000+03:30

تو را ديگر نمی خواهم

تو را با بی وفايی ها

برای ِ من تو خوبی ، خوب بودی

برای ِ من تو جانی ،جان بودی

نفس بودی ، همان با يك نگاهت ، بس بودی

تو را با همدمانت

هوس ، خودخواهی ، بی حيايی

تو را با بی كران ، مست ، چشمانت ديدم

تو را با چشمهای ِ معصومم

تو را از خود جدا،بر آسمان ديگران ديدم

تو را بی نقاب ، بی وفا ، عصيانگر

بر آن سر چشمه های ِ پر غرور ِ بيزاری از من

تو را با نگاه ِ كودكانه ام همچون پرستوهای ِ در قفس

با قلبم، با هجوم ِ غصه هايم

ای اثير ، ای پتياره ، ای پاك

ای معجون ِ عشقم ، عشقی پر تضاد

تو را تا بيكران

تا عرش

تا جاودان

تنها

ولی افسوس

تو را با ديگران ديدم

................................................................

بی گاه

به كسي در ميان ِ كسان ِ من ِ من

2010-02-19T11:31:00.001+03:30

به تو نگاه ميكنم،چه افسرده به من خيره شدي و من فقط به تو نگاه ميكنم

بدون ِ آنكه بدانم آن صورت ِ خيالي كه در ذهنم از تو ساخته ام،تويي!!؟

سرا پا غرق ِ در بي خودي ِ مستي ِ توهم ِ بي خوابي ام

تو همچنان خيره اي

اي تولد ِ دوباره ي حس ِ نا بهنجار ِ دوگانگي شخصيت ِ بي سرانجام ِ اكنون به جرگه ي مدهوشان پيوسته ي اين تن ِ پاشنه ي آشيل زاده و روح ِ سوفياي ِ به ظاهر خردمند و در باطن روسپي پرور ِ من

من تو را ميبينم ، چرا همچون عقاب هاي ِ تيز بين كوهستان هاي ِ پيامبران ِ زاده ي تفكر ِ ناب ِ بي خدايي مرا نگاه ميكني؟

به وسعت ِ آسمان هاي ِ بي نهايت ِ اضطراب ِ نرسيدن هايم كه هيچ،اكنون به وسعت ِ تحمل ِ نفهميدن هاي ِ ديگران،آن هم چه نفهميدني(از جنس ِ درك نكردن ِ احساسي به وضوح ِ لمس ِ طعم ِ آب كه در عين ِ بي مزه بودن خالص ترين مزه ي چشيدني ِ دنياست)،مرا به بازي ِ دوباره اي دعوت مي كني

تپش ِ قلبم براي ِ شروع به بازي همانقدر بزرگ است كه ياسم به ادامه ي بازي و بدتر نتيجه ي آن و مرا اين دو شناخت ِ نا همگن ِ من،از هستي ِ موجودي خيالي كه در پي ِ آنم چنان بي تاب ِ رهايي از اين دوگانگي كرده كه اكنون لذت ِ رهايي
را همانقدر مي بينم كه شور ِ غوطه ور بودن در امواج ِ نا به سامان ِ دوگانگي ِ خويش!انگار من دوگانگي كه نه ، هزار گانگي ِ شالوده ي احساس و عقل ِ خود را در بر خورد ِ با اتفاقات ِ پيرامون ِ خود همانقدر در لحظاتي دوست دارم كه رهايي از آن را

........................................................................................................

بی گاه

1387/5/27

کوتاه نوشت

2010-02-17T18:53:00.003+03:30

مرد به دنبال ِ تنوع طلبي
در ايده آل ترين شكل ، مرد دنبال ِ زن ِ روياها
اما زن ، زن دنبال ِ ثروت ، دنبال ِ عشق ِ ابلهانه
نتيجه: نگاه كردن امپراتور به بچه ها ، امپراتوری كه با آنها وحیشانه بازی ميكند
..........................
بی گاه

میشا و نامه های بچه ها

2010-02-16T11:18:00.002+03:30

خدای عزيز! به جای اينکه بگذاری مردم بميرند و مجبور باشی آدمای جديد بيافرينی، چرا کسانی را که هستند، حفظ نمی‌کنی؟

امی

خدای عزيز! شايد هابيل و قابيل اگر هر کدام يک اتاق جداگانه داشتند همديگر را نمی‌کشتند، در مورد من و برادرم که مؤثر بوده.

لاری

خدای عزيز! اگر يکشنبه، مرا توی کليسا تماشا کنی، کفش‌های جديدم رو بهت نشون ميدم.

ميگی

خدای عزيز! شرط می‌بندم خيلی برايت سخت است که همه آدم‌های روی زمين رو دوست داشته باشی. فقط چهار نفر عضو خانواده من هستند ولی من هرگز نمی‌توانم همچين کاری کنم.

نان

خدای عزيز! در مدرسه به ما گفته‌اند که تو چکار می‌کنی، اگر تو بری تعطيلات، چه کسی کارهايت را انجام می‌دهد؟

جين

خدای عزيز! آيا تو واقعاً نامرئی هستی يا اين فقط يک کلک است؟

لوسی

خدای عزيز! اين حقيقت داره اگر بابام از همان حرف‌های زشتی را که توی بازی بولينگ می‌زند، تو خانه هم استفاده کند، به بهشت نمی‌رود؟

آنيتا

خدای عزيز! آيا تو وافعاً می‌خواستی زرافه اينطوری باشه يا اينکه اين يک اتفاق بود؟

نورما

خدای عزيز! چه کسی دور کشورها خط می‌کشد؟

جان

خدای عزيز! من به عروسی رفتم و آن‌ها توی کليسا همديگر را بوسيدند. اين از نظر تو اشکالی نداره؟

نيل

خدای عزيز! آيا تو واقعاً منظورت اين بوده که « نسبت به ديگران همانطور رفتار کن که آنها نسبت به تو رفتار می‌کنند؟ » اگر اين طور باشد، من بايد حساب برادرم را برسم.

دارلا

خدای عزيز! بخاطر برادر کوچولويم از تو متشکرم، اما چيزی که من به خاطرش دعا کرده بودم، يک توله سگ بود.

جويس

خدای عزيز! وقتی تمام تعطيلات باران باريد، پدرم خيلی عصبانی شد. او چيزهايی درباره‌ات گفت که از آدم‌ها انتظار نمی‌رود بگويند. به هر حال، اميدوارم به او صدمه‌ای نزنی.

دوست تو (اما نمی‌خواهم اسمم رو بگم)

خدای عزيز! لطفاً برام يه اسب کوچولو بفرست. من فبلاً هيچ چيز او تو نخواسته بودم. می‌توانی درباره‌اش پرس و جو کنی.

بروس

خدای عزيز! برادر من يک موش صحرايی است. تو بايد به اون دم هم می‌دادی‌ها! ها!

دنی

خدای عزيز! من می‌خواهم وقتی بزرگ شدم، درست مثل بابام باشم. اما نه با اينهمه مو در تمام بدنش.

تام

خدای عزيز! فکر می‌کنم منگنه يکی از بهترين اختراعاتت باشد.

روث

خدای عزيز! من هميشه در فکر تو هستم حتی وقتی که دعا نمی‌کنم.

اليوت

خدای عزيز! از همۀ کسانی که برای تو کار می‌کنند، من نوح و داود را بيشتر دوست دارم.

راب

خدای عزيز! برادرم يه چيزايی دربارۀ به دنيا آمدن بچه‌ها گفت، اما اون‌ها درست به نظر نمی‌رسند. مگر نه؟

مارشا

خدای عزيز! من دوست دارم شبيه آن مردی که در انجيل بود، 900 سال زندگی کنم.

با عشق کريس

خدای عزيز! ما خوانده‌ايم که توماس اديسون نور را اختراع کرد. اما توی کلاس‌های دينی يکشنبه‌ها به ما گفتند تو اين کار رو کردی. بنابراين شرط می‌بندم او فکر تو را دزديده.

با احترام دونا

خدای عزيز! آدم‌های بد به نوح خنديدند « تو احمقی چون روی زمين خشک کشتی می‌سازي » اما اون زرنگ بود. چون تو رو فراموش نکرد. من هم اگر جای اون بودم همين کارو می‌کردم.

ادی

خدای عزيز! لازم نيست نگران من باشی. من هميشه دو طرف خيابان را نگاه می‌کنم.

دين

خدای عزيز! فکر نمی‌کنم هيچ کس می‌توانست خدايی بهتر از تو باشد. می‌خوام اينو بدونی که اين حرفو بخاطر اينکه الان تو خدايی، نمی‌زنم.

چارلز

خدای عزيز! هيچ فکر نمی‌کردم نارنجی و بنفش به هم بيان. تا وقتی که غروب خورشيدی رو که روز سه‌شنبه ساخته بودی، ديدم، معرکه بود

اجين

نا بخشوده

2010-02-14T20:38:00.003+03:30

اگر اين صفحه را باز کرده ای در حال از ياد بردن اين مطلب هستی که آنچه در پيرامون تو می گذرد واقعيت نيست.در اين باره بينديش به خاطرآور که از کجا آمده ای به کجا ميروی و در درجه اول چرا خود را ميان اين همه جنجال و هياهو قرار داده ای به خاطر بسپار که تو می روی

که مرگی وحشتناک داشته باشی همه اين تعليمات نيک هستند و اگر

حقايق را در ذهنت نگه داری از آنها بهره بيشتری خواهی برد.ديگران كه تو را از روي ِ ناداني ديوانه مي خوانند(كه البته ديوانگان از آنها بيشتر درك ِمعنا شناختي دارند)هنوز چنگال ِ جاودانگي، در حدودي تعريف شده را، بر گلوي ِ خويش احساس نكرده اند

پس بر مرگ ِ خود نَبال اي انسان ِآفريده شده از كوري ِ حقيقت شناسي،مرگ ِ تو جامي زهر آگين خواهد بود كه آندم كه بنوشي

در هاي ِ يقين ِ بر جاودانگي بر تو گشوده مي شود

و ديگر تو را به سراي عدم و يا درك ِ حقيقت ِ واقعي(نه آنچه او آنجا نشان مي دهد و در واقع چيزي جز دروغهاي دنياي ِ كنونيت نيست)راهي نيست،چطور به دنبال ِ حقيقتي راستين مي گردي در حالي كه هر لحظه مي داني آنچه بر تو حكومت مي كند،چيزي جز تمايلات ِ غير ِ ارادي(احمقانه فكر نكن غريزه را نمي گويم)كه آنها را از لوحي تنظيم شده، ميخواني نيست، آيا هرگز فكر كردي چرا بعضي از احساسات ِ خود را نمي تواني

فراموش كني يا تغيير دهي؟آيا باور نداري؟

تمام ِ انسان هاي ِ اطرافت را ببين از آدم كُشان ِ تاريخ تا پيامبران ِ پاك،آيا آنها زماني را سپري كرده اند كه در انسان بودن با هم مشترك نباشند؟(منظورم شكل و اندام نيست)آيا در ميان ِ آنها كسي بوده است كه در زندگي، احساسي بنيادي(نظير ِ ترس و مهرباني و خشم و نفرت و ...)را تجربه نكرده باشد؟پس انسانها لوحي تعريف شده دارند كه هر يك سوزن ِ زندگي ِ خود را بر سطحي از آن حركت مي دهند

آيا تا به حال از خود پرسيده اي كه اگر در دنياي ِ ما همه چيز جاي ِ خود را با هم عوض مي كرد چه مي شد؟

خوبي با بدي ، روشني با تيرگي ، عدالت با ظلم ، ...،اگراز روز ِ ازل چنين مي شد و دنياي ِ ما با اين قواعد ِ بازي ِ جديد شروع مي شد، آيا تو فرقي احساس مي كردي با اكنونت؟(و چه بسا كه اكنون كه اين نوشته را مي خواني ما در حالت ِ دوم بسر بريم)اي الهه ي متكبر ِ خود بر تر بين(جنايتكاران ِ تاريخ ) و اي الهه ي مهرباني و اميد(انسانهاي ِنيك سرشت)چه متزلزل است بنياد ِ اخلاقيات و حقيقت شناسي ِ شما ، به چيزي ميباليد كه هرگز مالك ِ آن نبوده ايد، در جهان ِ حالت دوم شما(جنايتكاران ِ تاريخ)عادل ترين مردمانيد و شما (انسان هاي ِ نيك سرشت)جنايتكاريد، پس بر خود ننازيد و مگوييد حقيقت را يافته ايد

شما كي مي توانيد از ظرف ِ لوح ِ تنظيم شده ي خود برون آييد؟

هرگز نمي توانيد ، هرگز

آيا تا به حال از خود پرسيده ايد اي انسانها، كه چرا هيچ كدامتان لحظه اي را بياد نمي آوريد كه فارغ از تمام ِ احساسات ِ بشري باشيد(براي ِ من قاتلي را مثال نزن كه در روزنامه خوانده اي كه مردي بوده است كه هيچ احساسي نداشته است)،آيا شما هم معتقيد كه انسان با تمام ِ گستردگي اش

در ابعاد ِ مختلف هيچ گاه از بند ِ مشتركات ِ بنيادين ِ خود رها نمي شود؟

چطور به خود جرئت مي دهيد از حقيقت سخن گوييد حتي اگر سخنانتان از كتابهايي باشد كه مصلوبانتان به شما هديه داده است،كه آنها خود

دورترين انسانها از حقيقت ِ نابند

چرا كه آنها تماما در اختيار ِ نيرويي بوده اند كه معانيِ خاصي را براي ِ نسل ِ بشر تعريف كرده است ، آنها بي ترديد انسانهاي ِ قابل ِ احترامي بوده اند

اما در مسيري كه خود آن را انتخاب نكرده بوده اند(نگو كه آنها بين ِ خوبي و بدي انتخاب كردند،منظورم اين است كه آنها تعريف ِ اين مفاهيم را انتخاب نكرده اند نه اينكه بين ِ معاني ِ تعريف شده مجبور بودند مثلا خوبي را بر گزينند كه اين نيز خود چندان افتخاري براي ِ آنان محسوب نمي شود اگر قدرت ِ آن نيرو را نديد نگيريم)به هر حال اكنون به جايي رسيده اي كه مي گويي اين نوشتار چيزي جز دست و پا زدن در محدوده اي كه عقل انسان از آن عاجز است، نيست، اما من همين مقدار برايم كافيست كه به شما نشان دهم اگر محدوده اي وجود دارد كه شما از درك ِ آن عاجزيد، پس بي خود بر درك ِ احساسات ِ خود و پاكي ِ او كه ازش دم مي زنيد نباليد كه اين از هر جهالتي كه نا بخشودگان ِ تاريخ را به آن متهم ميداريد ، نا بخردانه تر است

با اين دو سه نادان كه چنين مي دانند

از جهل كه داناي ِ جهان ايشانند

خَر باش كه اين جماعت از فرط ِ خَري

هر كو نه خَر است كافرش مي خوانند

...............................................................

بی گاه

......................

اینم از ولنتاین ِ تنهایی ِ ما

روانی

2010-02-10T20:44:00.002+03:30

من از هيچ ِ تو بسيار پرم،اما با بودن ِ تو ،من و بودن ِ تو؟

ميدوني با كي دارم حرف ميزنم؟

با يك زن متناقض نماي ِ بدون ِ معني،ميشا ميگه اين كه ميشه تضاد

ميگم ميشا من عاشق تو ام،آخه باگ هاي ِ(سوراخي هاي ِ)سيستم رو در مي آري،يعني هدف اون از ايجاد باگ اينه كه ما رو با داشتن ِباگ توي ِ سيستمش و وضوح اون توي زندگيمون،به ايمان به بي نقص بودن جهان،با اختيار خود مون ،راضي نه ،بلكه به يقين برسونه؟

نه قرار نبود از جناب ِ امپراتور ِ محبوبم حرف بزنم...لكاته و مادينه جان رو چطور ميشه با هم جمع كرد؟

اين يه سوال ِ بزرگ ِ كه هيچ كسي نمي تونه بهش جواب بده حتي بچه ها

نيروانا ميگه اون زماني كه من ميگفتم به لكاته ،ديشب كجا خوابيدي،هنوز نميدونستم واقعا لكاته هست يا مادينه جان

به نگاه هاي بچه ها در سكانس ِ نمايش ِ عروسك گرداني در فيلم ِ زندگي ِ دو گانه ي ورونيك،نگاه كن!چرا مثه سر در گمي ِ من در درك ِ زمان ِ مفهومي ِ فيزيك،نا مفهومه؟

ويتگنشتاين ميگه دوباره ميخواي از جبر ِ نا مفهومي ِ زبان براي انتقال ِ مفهوم،فرار كني؟نميشه،نميشه،نميشه،ميگه به جاي ِ نوشتن به آهنگ ِ مردِ مرده (جيم جارموش)گوش كن!منم ميگم چشم عمو ويتي!چشم،

ميدوني براي نوشتن چي كم دارم؟ يه اميد ِ واهي به دوتا چيز:يكي اينكه ميتونم همون چيزي رو بنويسم كه توي ِ سرمه،دوميش كسي كه بتونه اون همه سلول توي ِ مغزشو وادار كنه كه وقتي داره اينا رو مي خونه نا خود آگاهش رو يادش بره…نه گنده قضيه خيلي بيشتر از اين حرفاست،

چون نيست ز هر چه هست جز باد به دست/

چون هست به هر چه هست نقصان و شكست/

انگار كه هر چه هست در عالم نيست/

پندار كه هر چه نيست در عالم هست

………………………………….

بی گاه

ميسوزاند مرا

2010-02-07T21:15:00.003+03:30

صدا ميكند قطار ِ رفتنت

در گوشم

صدا ميكند

آي گوشم

آي روحم

آي قلبم

صدا ميكند نگاهت در جانم

شعله ميكشد در چشمانت ، ديدگانم

ميسوزاند

حرارت ِ بي توجهي تو

آتش ِ نديدن ِ چشمانت

سوختم

مي خندد شرارت ِ وجودت

در دلم

مي خندد

بي تاب ميكند مرا رنگ ِ چشمانت

فرياد فرياد فرياد

آهاي مردم

فرياد

اين اثير ميسوزاند مرا

اين معشوق

اين نگاه

اين چشمان

ميسوزاند مرا

......................................................

بي گاه

میشا از زبان ِ کودکی می گوید که نمی شناسدش اما میشناسد

2010-02-05T12:49:00.001+03:30

..................................................

nameye neki az dustamo inza mizalam

miduni siye delam baras tang sode

sonke man kheyli bakhte oono nadidam

مادينه جاني كه خود فروشي ميكند

2010-02-03T13:08:00.005+03:30

نگاه ِ تو به كجاست ، عشق ِ من؟
شبها چشمان ِ تو را ميبينم
شبها اشك هايم جاري است
ستاره ها را ميبينم ، عشق ِ من
هنگامي كه به چشمهاي ِ تو خيره ميشوم
چشماني كه انگار هزاران سال است خفته است
تو مثل ِ عروس ِ گل هاي ِ اقاقي
در تاريخ ِ ناخود آگاه ِ من ثبت شده اي
اما كجايي؟
اين سوال از زمان ِ پدر ِ پدر بزرگم در ذهنم حضور دارد
روز به روز و سال به سال ، تو در روحم زيبا تر ميشوي
و دورتر
و من خسته تر ميشوم از دويدن و نرسيدن
تو چقدر به سوفيا شبيه هستي ، عشق ِ من
تو
يك زن ِ اثيري
انگار ميداني ، ميبيني ، ميخندي
انگار به بازي ميگيري تمام ِ هستي ام را
از عبور ِ من در جلد ِ موجودي مسخ شده لذت ميبري؟
تو ، سليطه اي مقدس
تو جسارت ِ گناهي ، هيچ ميداني؟
اينكه وجودت دليل ِ بيداري ِ من بوده ، اينكه تو امپراتور را جاني كرده اي
و اينكه خود ، او را سجده ميكني
مرا تحريك ميكند ، عشق ِ من
پدر در داستان ِ اديپ من ، يك امپراتور ِ قدرتمند و مغرور است
تو مرا تحريك ميكني ، وقتي قفل ِ باكرگي ات را
با نگاه هاي ِ شهوت بارت به مردان ِ دروغگو باز ميكني
تو هيچ گاه صداقت ِ نگاهم را دوست نداشتي ، عشق ِ من
مرا با سجده هاي ِ كلامي به امپراتور ِ زنا كار ، تحريك ميكني
تحريك به مبارزه اي كه به شكست محتوم است
از ديوارهاي ِ اين كلبه ي چوبي ميبينمت
مادينه جاني كه خود فروشي ميكند
فاحشه اي كه مظهر ِ ظلم را نماز ميگذارد
گاهي به اسم ِ م... گاهي به اسم ِ ع... گاهي به اسم ِ ...
چرا مرا بيدار كردي ، عشق ِ من؟
بگذار تا با كشتن ِ تو بار ِ ديگر محكوم شوم
من ميدانم اين يك نمايش است
و تو بازي ِ تازه اي را از سر ميگيري
اينجا نوري وجود ندارد
لطافت ِ زنانه اي نيست
اينجا يك نقش است ، نقش ِ تو ، عشق ِ من
در روياهايم تو را ميبينم
از دور نگاهت ميكنم
هنوز احساست ميكنم ، عشق ِ من
تو نميتونستي بفهمي
تو نميتونستي ببيني

اين نقشه ي پير ِ مرد ِ پير، امپراتور ِ ساديسمي ِ من ، بود

................................................................................
پ.ن: توصیفی گنگ از احساسم با کمک از زبان ِ فکری ِ یونگ،هدایت و تصویری از فیلم ِ بزرگراه گمشده ازدیوید لینچ
.......................................................
بي گاه

خیال

2010-02-02T17:28:00.001+03:30

این تصویر در خیال ِ توست

تو میبینی

تو میشنوی

تو میخوای به اوج لذت برسی

یه بازی ِ بزرگ

بازی کن

خسته نشو

چشمات رو ببند

لذت ِ تجسم ِ رویایی که خودت ساختی

بخواب و ببین

میشا

2010-02-01T17:13:00.002+03:30

اااااااااااااام

من میشا هستم

ندونه بچه ی تسخ ِ سیطون

حالا میخوام منم بنبیسم

آخه میدونی سیه؟منم ن ِ روزی ندونه پیز داستم بلاگ داستم یه گالمه دوست داستم

اما عیب نداله میخوام موباره دوست پیدا تُنم

حالا عسکه ن ِکی از کارتونامو که دوست
دالم میذالم

عشق

2010-01-29T11:40:00.001+03:30

اي عشق ، مَيا ، مَكن ، مَخواه ، اينقَدَر ديگر

همين باز كه ميكني ، چشمت

همين پخش كه ميشوي ، عطرت

همين آتش كه مي زني ، قلبم

نكن ، نشو ، نزن ، اينقدر ديگر

اين ناز كه ميكني

در باز كه ميكني

تماشا را آغاز كه ميكني

ميا ، مكن ، مخواه ، اينقدر ديگر

بيگناه

ناز

تماشايي

كودكيم

.....................................

پر عصمت

پر شتاب

بي ريا

نگاهت

.................................

ديگر اي نگاه ، نكش مرا اينقدر ديگر

شتابان مرو ، بي پروا مباش ، آتش نزن ديگر

بگذار تا فرياد كنم دادم را در گوش ِ اين

زناكار ، امپراتورم

اي عشق فريبم نده اينقدر ديگر

ملكوت را به زير ميكشي

نگاه نگاه نگاه ، عطرت

همين ناز كه ميكني

پر عشوه ، پر فريب

همين باز كه ميكني ، چشمت

اثير ، آرام ، وحشي ، عاصي

همين آتش كه ميزني ، چشمت

پاك ، بي ريا ، پر حيله ،پر تضاد

همين بر باد كه مي دهي ، عشقت

من ، نرسيدن ، ناله ، غم ، سقوط ، مسخ

همين سكوت كه ميكني ، عشقت

ديگر از من نپرس اسمم را

نخوان نگاهم را

نبين كودكي ام را

ديگر به بازي نگير عشقم را اينقدر ديگر

شكوه ، عظمت ،بيكران

آرام تو ، پري تو ، ناجي تو

نگاه نگاه نگاه ، همين زخم كه ميزني ، فكرت

ناز ناز ناز ، همين فتح كه ميكني ، قلبم

با خود ميگويم

ديگر فريب ِ امپراتور را نخور

زخم نخور

ناله نكن

گريه نكن اينقدر ديگر

اي انسان ِ زبون ِ پير ِ پُر تشويش

بِه مگو ، بِِه مخواه ، بِه نبين ، اينقدر ديگر

.........................................................................

بي گاه

2010-01-27T21:18:00.002+03:30

داشتی نگاه می کردی

از گوشه زاویه ی دید ِ دوربین

داشتی لبخند می زدی

لبخند های ِ همیشه ی تو

که بوی ِ مایع ِ دوست داشتنی ِ تو را می دهد

تو می دانی

تو میدانی چه می گویم

و اما در روبه رویم

تصویر ِ دیگریست

تصویر ِ جادو شده ی زیبایی

این کس ِ دیگریست یا تویی؟

کسی که تماشای ِ مستی ِ بی زمانیست

کسی که مدام در گذار است

از عشق به هوس از هوس به عشق

صادق خدا لعنتت کنه با این کتابات

با این دور ِ بسته ای که ساختی

بیا بریم

بیا ،خیال ِ جادو شده ی من، بیا بریم

از فهم ِ سنگین ِ تضاد ِ موجود بین دیدن و فکر کردن

فکر کردن و گفتن

گفتن و لمس کردن

لمس و احساس

احساس و رفتار

رفتار و خیال

خیال و دیدن

من هنوز درد رو احساس میکنم

از زمانی که چشمم باز شد و گریه کردم

کودکی که تنها لوح ِ پاکی بود

تو قلب ِ من رو با خودت بردی

قلب ِ یه بچه

قلب ِ یک نگاه

یه دور ِ بسته که یه سرش اثیر ِ پاک ِ گناهکاره که عاشقشم و یک سرش یه امپراتور ِ جانی ِ قدرتمند

صادق خدا لعنتت کنه

سفری ساده از تمام ِ دوستت دارم ِ تنهایی

2010-01-26T20:27:00.003+03:30

برهنه به بستر بی‌کسی مُردن، تو از یادم نمی‌روی
خاموش به رساترین شیونِ آدمی، تو از یادم نمی‌روی
گریبانی برای دریدنِ این بغضِ بی‌قرار، تو از یادم نمی‌روی
سفری ساده از تمامِ دوستتْ دارمِ تنهایی،
تو از یادم نمی‌روی
سوزَن‌ریزِ بی‌امانِ باران، بر پیچک و ارغوان،
تو از یادم نمی‌روی
تو ... تو با من چه کرده‌ای که از یادم نمی‌روی؟!

دیر آمدی ... دُرُست!
پرستارِ پروانه و ارغوان بوده‌ای، دُرُست!
مراقب خواناترین ترانه از هق‌هقِ گریه بوده‌ای، دُرُست!
رازدارِ آوازِ اهل باران بوده‌ای، دُرُست!
خواهرِ غمگین‌ترین خاطراتِ دریا بوده‌ای، دُرُست!
اما از من و این اندوهِ پُرسینه بی‌خبر، چرا؟

آه که چقدر سرانگشتِ خسته بر بُخار این شیشه کشیدم
چقدر کوچه را تا باورِ آسمان و کبوتر
تا خوابِ سرشاخه در شوقِ نور
تا صحبتِ پسین و پروانه پائیدم و تو نیامدی!
باز عابران، همان عابرانِ خسته‌ی همیشگی بودند
باز خانه، همان خانه و کوچه، همان کوچه و
شهر، همان شهر ساکتِ سالیان ...!
من اما از همان اولِ بارانِ بی‌قرار می‌دانستم
دیدار دوباره‌ی ما مُیَسّر است ... ری‌را!
مرا نان و آبی، علاقه‌ی عریانی،
ترانه‌ی خُردی، توشه‌ی قناعتی بس بود
تا برای همیشه با اندکی شادمانی و شبی از خوابِ تو سَر کُنم

جاودانگی

2010-01-25T18:06:00.004+03:30

به تمام ِ صبح هایی که نخوابیدم

به غروب هایی که پشت ِ فرمون با سر درد و دود ِ سیگار به عشق ِ گذرانم از میون ِ خیابون خیره شدم

به همه ی نقاب هایی که از صبح تا شب رو صورتمه

من خسته ام از این حس ِ کثیف ِ جاودانگی

2010-01-24T19:28:00.004+03:30

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

واسطه نیار ، به عزتت خمارم

حوصله هیچ کسی رو ندارم

کفر نمیگم ، سوال دارم

یک تریلی محال دارم

تازه داره حالیم می شه چیکارم

میچرخم و میچرخونم ٬ سیارم

تازه دیدم حرف حسابت منم

طلای نابت منم

تازه دیدم که دل دارم ، بستمش

راه دیدم نرفته بود ، رفتمش

جوونه نشکفته رو ٬ رستمش

ویروس که بود حالیش نبود هستمش

جواب زنده بودنم مرگ نبود ! جون شما بود ؟

مردن من مردن یک برگ نبود ! تو رو به خدا بود ؟

اون همه افسانه و افسون ولش ؟!!

این دل پر خون ولش ؟!!

دلهره گم کردن گدار مارون ولش ؟!

تماشای پرنده ها بالای کارون ولش ؟!

خیابونا ، سوت زدنا ، شپ شپ بارون ولش ؟!

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

گفتی بیا زندگی خیلی زیباست ! دویدم

چشم فرستادی برام تا ببینم ! که دیدم

پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه ؟

کنار این جوی روون نعناش چیه؟

این همه راز

این همه رمز

این همه سر و اسرار معماست ؟

آوردی حیرونم کنی که چی بشه ؟ نه والله !

مات و پریشونم کنی که چی بشه ؟ نه بالله !

پریشونت نبودم ؟

من

حیرونت نبودم ؟!

تازه داشتم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه !

اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه !

گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه !

انجیر میخواد دنیا بیاد ، آهن و فسفرش کمه !

چشمای من آهن انجیر شدن !

حلقه ای از حلقه زنجیر شدن !

عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم

چشم من و انجیر تو بنازم !

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

نگاه

2010-01-23T21:11:00.007+03:30

نگاه ِ تو به كجاست ، عشق ِ من؟

شبها چشمان ِ تو را ميبينم

شبها اشك هايم جاري است

ستاره ها را ميبينم ، عشق ِ من

هنگامي كه به چشمهاي ِ تو خيره ميشوم

چشماني كه انگار هزاران سال است خفته است

تو مثل ِ عروس ِ گل هاي ِ اقاقي

در تاريخ ِ ناخود آگاه ِ من ثبت شده اي
اما كجايي؟

اين سوال از زمان ِ پدر ِ پدر بزرگم در ذهنم حضور دارد

روز به روز و سال به سال ، تو در روحم زيبا تر ميشوي

و دورتر

و من خسته تر ميشوم از دويدن و نرسيدن

تو چقدر به سوفيا شبيه هستي ، عشق ِ من

تو

يك زن ِ اثيري

انگار ميداني ، ميبيني ، ميخندي

انگار به بازي ميگيري تمام ِ هستي ام را

از عبور ِ من در جلد ِ موجودي مسخ شده لذت ميبري؟

تو ، سليطه اي مقدس

تو جسارت ِ گناهي ، هيچ ميداني؟

اينكه وجودت دليل ِ بيداري ِ من بوده ، اينكه تو امپراتور را جاني كرده اي

و اينكه خود ، او را سجده ميكني

مرا تحريك ميكند ، عشق ِ من

پدر در داستان ِ اديپ من ، يك امپراتور ِ قدرتمند و مغرور است

تو مرا تحريك ميكني ، وقتي قفل ِ باكرگي ات را با نگاه هاي ِ شهوت بارت به مردان ِ دروغگو باز ميكني

تو هيچ گاه صداقت ِ نگاهم را دوست نداشتي ، عشق ِ من

مرا با سجده هاي ِ كلامي به امپراتور ِ زنا كار ، تحريك ميكني

تحريك به مبارزه اي كه به شكست محتوم است

از ديوارهاي ِ اين كلبه ي چوبي ميبينمت

مادينه جاني كه خود فروشي ميكند

فاحشه اي كه مظهر ِ ظلم را نماز ميگذارد

گاهي به اسم ِ م... گاهي به اسم ِ ع... گاهي به اسم ِ ...

چرا مرا بيدار كردي ، عشق ِ من؟

بگذار تا با كشتن ِ تو بار ِ ديگر محكوم شوم

من ميدانم اين يك نمايش است

و تو بازي ِ تازه اي را از سر ميگيري

اينجا نوري وجود ندارد

لطافت ِ زنانه اي نيست

اينجا يك نقش است ، نقش ِ تو ، عشق ِ من

در روياهايم تو را ميبينم

از دور نگاهت ميكنم

هنوز احساست ميكنم ، عشق ِ من

تو نميتونستي بفهمي

تو نميتونستي ببيني

اين نقشه ي پير ِ مرد ِ پير، امپراتور ِ ساديسمي ِ من ، بود

................................................................................

بي گاه

سقوط

2009-12-21T19:03:00.010+03:30

سقوط ميكنم
از نور از پاكي از عصمت از حقيقت
من از معاني ِ ارزش
سقوط ميكنم
در جايي كه جوهرم از نفرت است و قلم از خشم
من از نوشتن ِعشقم
سقوط ميكنم
سياه
فريبكار
جاني
من از تمايل ِ ايمان به همچو تو ئي
سقوط ميكنم
در اين شكسته ، پاي بسته ، پر ز ِ نخوت ، انسان
من از توجه ِ روحم به نيك پنداري
از آن چگونه شدن ، در عمق ِ بيماري
از اين پريدن احساس
پريدن ِ معني
از اين تمايل ِ من به اوج ِ بودن ها
من از تو بودن ِ آرماني
به عمق ِ عبث بودن ِ بودن ها
به گستره ي ناب ِ عزلت ها
به استواري ِ مردن
به جانگدازي ِ شعر
به شهر ِ بي حصار ِ بي ارزش
من از ترنم حُسنت
كه با وقار و غرور بر من بخشيدي
به ظلمت ِ قبل از وجود ِ نكبت بارم
خواسته
دانسته
با وقار ، همچون تو امپراتور ِ مغرورم
سقوط
مي
كنم
……………………………
بي گاه